Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ατάκες Δημήτρη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ατάκες Δημήτρη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

Ατάκες Δημήτρη και η Γιορτή του Πατέρα


Που και που λέω να γράφω και σ'αυτό το blog. Το έχω παραμελήσει τελευταία αλλά το έχω συνεχώς στο μυαλό μου :-)

Με αφορμή τη γιορτή του πατέρα που ήταν χθες (Κυριακή 19/6) είπα να γράψω μερικές ατάκες του Δημήτρη:
----------------

"Το αντίθετο του I don't know (άι ντοντ νόου) είναι το I don't yes? (άι ντοντ γιες)"
----------------

Στο δρόμο για Θεσσαλονίκη περνώντας από τούνελ βγάζει ένα επιφώνημα και τον ρωτάω:

Εγώ: "Δημήτρη ωραίο;"

Δημήτρης: "Το λες ωραίο;! Τέλειο! Τε-λει-ό!"
----------------

Εγώ: "Δημήτρη ποιους έχεις για ήρωες; Ποιοι είναι οι ήρωές σου;"

Δημήτρης: "Ο μπάτμαν, ο σπάιντερμαν και ο σούπερμαν.

Εγώ: "Εγώ; Δεν είμαι εγώ ήρωάς σου;"

Δημήτρης: "Ναι, εντάξει. Αλλά εσύ δεν πετάς! Οι ήρωες πετάνε!"
----------------

Βγήκαμε βόλτα εγώ ο Δημήτρης με το ποδήλατο και ο Αντώνης στο καροτσάκι.
Στο γυρισμό στην ανηφόρα ο Δημήτρης έσπρωχνε το ποδήλατο κι εγώ έτρεξα με το καροτσάκι μπροστά. Τότε με φωνάζει να τον περιμένω. Όταν με φτάνει μου λέει με αυστηρό ύφος:

"Λοιπόν, θα πηγαίνουμε μαζί, εντάξει;!"
----------------

Ζωγραφίζω πολύ πρόχειρα την κουζίνα μας στο μπλοκ του Δ. και τον ρωτάω με τι μοιάζει. Μετά από 5 λεπτά δεν είχε καταλάβει ακόμα.

Εγώ: "Είναι η κουζίνα μας, δε μοιάζει;"

Δημήτρης: "Εεε ναι, αλλά λίγο!"

[Brutal honesty! :D]
----------------

Είναι στο γραφείο μου, αυτός παίζει κι εγώ δουλεύω. Ξαφνικά με ρωτάει:

Δημήτρης: "Μπαμπά, πότε γεννήθηκα; Το ξέχασα."

Εγώ: "Το 2006"

Δημήτρης: "Ένας φίλος μου είπε ότι γεννήθηκε το 2245"

Εγώ: "Ζντόινγκ" (δείτε παρακάτω)
----------------

Και μία ατάκα για τη γιορτή του πατέρα:

Εγώ: "Α, Δημήτρη σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα!"

Δημήτρης: "Χρόνια πολλά! Η γιορτή του παιδιού πότε είναι, ε;!"
----------------


Το νέο μας επιφώνημα. Όταν ακούει κάτι παράξενο λέει αυτό:








(Αν δεν μπορείτε να το ακούσετε μπείτε με browser εκτός του Internet explorer ή ανοίξτε αυτό το λινκ: http://theocoach.tumblr.com/post/6618265777 )
----------------

Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες και σε όλα τα παιδάκια (μιας και δεν γνωρίζω πότε είναι η ημέρα του παιδιού)

Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011

"Ο Ψεύτης Βοσκός"

Μετά από 10.000(κατά προσέγγιση) αναγνώσεις του "Ψεύτη Βοσκού" από τους μύθους του Αισώπου ήρθε μια μέρα ο Δημήτρης και μας το διάβασε. Σήμερα λοιπόν συμφώνησε να το βιντεοσκοπήσουμε.

Ορίστε λοιπόν:

"Ο Ψεύτης Βοσκός" σε ανάγνωση του Δημήτρη



Γιε μου, πάρε τα πρόβατα
στο πέρα το λιβάδι,
να ταϊστούν, να ποτιστούν,
και γύρνα πριν το βράδυ.

Παίρνει ο μικρός τα πρόβατα,
να πάει στο λιβάδι,
καμαρωτός αυτός μπροστά
και πίσω το κοπάδι.

Βοσκούσανε τα πρόβατα
στην πράσινη λαγκάδα
κι εκείνος τη φλογέρα του
έπαιζε στη λιακάδα.

Μα γρήγορα βαρέθηκε.
- Αχ, θα σκαρώσω τώρα
ένα αστείο στους βοσκούς,
για να περάσει η ώρα!

- Βοήθεια, συγχωριανοί!
Τρεχάτε, βοηθήστε!
Φάνηκε λύκος στη βοσκή!
Μονάχο μη μ' αφήστε!

Λαχάνιασαν στο τρέξιμο
οι δύστυχοι βοσκοί.
Κι αυτός τους περιγέλασε
σαν έφτασαν εκεί.

- Ντροπή σου ψέματα να λες,
ντροπή να μας τρομάζεις.
Εμείς να κουραζόμαστε
κι εσύ να διασκεδάζεις;

Δεν πέρασε ώρα πολλή
κι άρχισε να φωνάζει,
ακόμα πιο σπαραχτικά,
πως λύκος πλησιάζει.

Τρέξανε πάλι οι βοσκοί
μα θύμωσαν στ' αλήθεια.
Το ψέμα του μικρού βοσκού
του 'χε γίνει συνήθεια.

Όμως, εκεί που ξέγνοιαστος
χάζευε στο λιβάδι,
ήρθανε λύκοι απ΄μακριά
κι ορμήσαν στο κοπάδι.

Φώναξε, ξαναφώναξε,
μα πουθενά βοήθεια.
Πώς να πιστέψουν οι βοσκοί
πως λέει την αλήθεια;±

- Καταστροφή, χαθήκαμε,
πάει όλο το κοπάδι!
Τα ψέματά μου πλήρωσα,
πατέρα μου, ακριβά...

...αλλά από τώρα υπόσχομαι
ψέματα να μη λέω,
για να με παίρνουν οι άνθρωποι
πάντα στα σοβαρά.

Συμπέρασμα
Ποτέ σου ψέματα μην πεις
γιατί θα μετανιώσεις,
κι αν μια και δυο φορές κρυφτείς,
την τρίτη θα πληρώσεις.

Το ψέμα είναι σοβαρό,
στ' αστεία μην το παίρνεις.
Κι αν λες αλήθεια, πιο καλά
πάντα τα καταφέρνεις.

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

Δε λέμε "ρε"! [+bonus quote]

Μαθαίνουμε στον Δημήτρη να μη λέει "ρε" ή "βρε".


Καθόμαστε στο σαλόνι και μιλώντας στο τηλέφωνο με έναν φίλο μου και είπα "ρε" και ακολουθεί η παρακάτω συζήτηση:


Δημήτρης: "Δε λέμε 'ρε'"!


Εγώ: "Συγνώμη Δημήτρη"


[μετά από λίγο μέσα στη συζήτσή μου ξεχνιέμαι και ξαναλέω "ρε" στο τηλέφωνο]


Κλείνοντας το τηλέφωνο μου λέει:


Δημήτρης: "Μπαμπά όλο 'ρε' έλεγες"


Εγώ: "Ναι Δημήτρη, έχεις δίκιο. Συγνώμη. Σε ευχαριστώ που με βοηθάς να γίνω καλύτερος"


Δημήτρης: "ΕΙΣΑΙ ο καλύτερος! Απλά μερικές φορές ξεχνιέσαι!"


[κάγκελο εγώ!]


Μάλλον περνάει πολλές ώρες μαζί μου χεχε



-------------------


Τον βάζω για ύπνο και τον αγκαλιάζω.


Εγώ: "Δημήτρη, αγκάλιασέ με κι εσύ."


Δημήτρης: (με νάζι) "Όοοοχι."


Εγώ: "Δημήτρη, όταν ήσουν μικρός συνέχεια με αγκάλιαζες, με φιλούσες και μου έλεγες σ'αγαπώ! Έχεις πολύ καιρό να μου πεις σ'αγαπώ."


Δημήτρης: "Σου λέω, σου λέω! Σου το λέω από μέσα μου!"


Εγώ: "Αχαχαχα"


[και με κοιτάει χωρίς να μιλάει]


Δημήτρης: "Να, και τώρα σου είπα σ'αγαπάω!"


Λιώνω!

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

Μπαμπά τι με έπιασε;

Σιδερώνοντας κάτι πυτζάμες Ben Ten του Δημήτρη θυμήθηκα κάτι και λέω στον Δημήτρη:

"Δημήτρη, να σου πω...πριν λίγους μήνες, μια μέρα, "κάτι σ'έπιασε" και δεν ήθελες να φοράς τίποτα του Ben Ten. Ούτε πυτζάμες, ούτε κάλτσες, ούτε φόρμες - τίποτα. Θυμάσαι;"

και λέει: "Τί με έπιασε μπαμπά; Μαμά, τι με έπιασε;"

και μετά συνέχισε να ρωτάει "Τι με έπιασε, ποιος με έπιασε, πως με έπιασε κλπ" και τρόμαξε και άρχισε να κλαίει ο γλυκός μου.

Προσπάθησα να του το εξηγήσω με άλλα παραδείγματα. Του είπα:

"Δημήτρη το 'κάτι σ'έπιασε' είναι μία φράση, δε σημαίνει ότι κάτι σε έπιασε. Να, για παράδειγμα όταν βρέχει πάρα πολύ, λέμε 'βρέχει καρέκλες' ... τί σημαίνει αυτό; Τι βρέχει;"

Δημήτρης: "Βρέχει καρέκλες από ψηλά!"

Και μετά συνέχισε να κλαίει και να λέει: "Μπαμπά φοβήθηκα! Τι με έπιασε; Γιατί βρέχει καρέκλες;"

Μία ακόμα υπενθύμιση ότι τα παιδιά παίρνουν τα πάντα κυριολεκτικά.

Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010

Πρόσφατες Ατάκες του Δημήτρη (Ιούλιος 2010)

Συνέβησαν δύο περιστατικά με τον Δημήτρης τις τελευταίες μέρες που έτρεξα να γράψω στο ημερολόγιό μου και είπα να τα μεταφέρω τώρα στο ιστολόγιό μου.


Πρώτο περιστατικό:


Ξαπλώναμε στο κρεβάτι του το μεσημέρι και μιλούσαμε (όπως συνηθίζουμε να κάνουμε το μεσημέρι πριν κοιμηθεί). Έγινε η συζήτηση που ακολουθεί:


Εγώ: Δημήτρη είμαι καλός μπαμπάς;


Δημήτρης: Ναι


Εγώ: Γιατί;


Δημήτρης: Γιατί σ' αγαπώ πολύ!


Εγώ: Γιατί μ' αγαπάς πολύ;


Δημήτρης: Εεεε γιατί είσαι η αγάπη μου!


Εγώ: Γιατί είμαι η αγάπη σου;


Δημήτρης: Γιατί κάνεις καλές πράξεις.


Εγώ: Όπως για παράδειγμα…;


Δημήτρης: Ε να, κοιμάσαι μαζί μου - Διαβάζεις μαζί μου - Παίζεις μπάλα - Βλέπεις DVD μαζί μου - Βλέπεις κινούμενα σχέδια μαζί μου - Πηγαίνεις βόλτες μαζί μου - Ζωγραφίζεις μαζί μου…μμμμ τι άλλο;


Εγώ: Δημήτρη, τι πρέπει να κάνω για να γίνω καλύτερος μπαμπάς;


Δημήτρης: Να κάνεις αγκαλίτσες, φιλάκια και να χαμογελάς.


[του κάνω αγκαλίτσα, φιλάκι και του χαμογελάω]

Εγώ: Και τι άλλο.


Δημήτρης: Και να μη μαλώνεις.


----------------

Είναι καλή ιδέα να ρωτάμε τα παιδιά μας πώς μας βλέπουν και πώς θα θέλανε να τους φερόμαστε και το πιο σημαντικό είναι να τα ακούμε και να τα ενθαρρύνουμε να εκφράζονται. Η επικοινωνία με τους γονείς μας είναι εξαιρετικά σημαντική!




Δεύτερο περιστατικό:


Όταν συζητάμε με τη Σόνια μπροστά στον Δημήτρη για να φάμε παγωτό και δε θέλουμε να το μάθει ο Δημήτρης το λέμε στα αγγλικά:


Πχ Θα φάμε ice cream;


Βλέπει χθες ο Δημήτρης τη Σόνια να τρώει παγωτό και φωνάζει ενθουσιασμένος:


"Αααα Ice Cream!"


Κοιταζόμαστε και σκάμε στα γέλια! Μάλλον πρέπει να βρούμε πώς λέγεται το παγωτό σε άλλη γλώσσα.

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

Ατάκες Δημήτρη (Άνοιξη 2010) - Part 2

Πραγματικά δεν τον προλαβαίνω. Μετά το "Ατάκες Δημήτρη (Άνοιξη 2010) Μέρος πρώτο"επανερχόμαστε με το "Μέρος Δεύτερο". Μπορεί να πει μια ωραία ατάκα και αν δε τη σημειώσω να μου φύγει για πάντα.
Σημείωση για τον εαυτό μου: Να πάρω ένα ωραίο ημερολόγιο ειδικά αφιερωμένο με τις ατάκες και τα κατορθώματα του Δημήτρη.

Ορίστε μερικές πρόσφατες:

---------------------

"Μπαμπά όταν ήμουν στο δωμάτιό μου άκουσα το κινητό του να 'ξυπνητηρίζει'" (να χτυπάει το ξυπνητήρι του)

---------------------

Τον έβαλα στο κρεβάτι του να κοιμηθεί και ξυνόταν η πλάτη του οπότε μου ζήτησε να του την ξύσω. Μετά από λίγο του λέω:
- "Άντε Δημήτρη ξύσου μόνος σου τώρα"
Μου απαντάει:
- "Μπαμπά ξύσε με εσύ. Έχεις τόόόσο ωραία νύχια."

---------------------

Μου αρέσει που μαθαίνει τεχνικές "πωλήσεων". Μία τεχνική είναι οι "ανοιχτές ερωτήσεις"- ερωτήσεις που κάνουν τον υποψήφιο να ανοιχτεί και να μην απαντήσει με ένα "ναι" ή ένα "όχι". Είναι ερωτήσεις που ξεκινάνε με "που, ποιος, πώς, πότε, τι, γιατί".

Δεν τον αφήνω να παίζει ή να πειράζει καν το κινητό μου αλλά καμιά φορά βλέπουμε μαζί 'χωτογραφίες' (φωτογραφίες).
Έρχεται λοιπόν την επόμενη μέρα και ζητώντας έξυπνα το κινητό μου μου λέει:
"Μπαμπά, γιατί αύριο* μου έδωσες το κινητό σου;" 
*(αύριο = χθες - ακόμα τα μπερδεύει) 

Εξαιρετική ερώτηση. Αν με ρωτούσε "Μπαμπά θα μου δώσεις το κινητό σου;" - θα του έλεγα όχι. Ενώ με την ερώτηση που μου έκανε ανοίγει ολόκληρη συζήτηση την οποία μπορεί να οδηγήσει εκεί που θέλει.

Μία άλλη φορά ήθελε να κοιμηθώ μαζί του στο κρεβάτι του και μου λέει πάλι:
"Μπαμπά, γιατί αύριο (=χθες) κοιμήθηκες μαζί μου στο κρεβάτι μου;"

Νομίζω ότι αρχίζει και μαθαίνει πολύ γρήγορα. Σύντομα δε θα μπορώ να του απαντήσω. Μάλλον χρειάζεται να εξελίξω ακόμα περισσότερο τις δεξιότητες πωλήσεών μου. Η λύση είναι: "Απανατάς σύντομα και επανέρχεσαι με ερώτηση" - ελπίζω να μην το μάθει σύντομα, γιατί θα με κάνει ό,τι θέλει απ' ότι φαίνεται.

---------------------

Τον έχω στην αγκαλιά μου και συζητάμε...

Εγώ: "Δημήτρη, όταν ήσουν μικρός (του αρέσει πολύ όταν ξεκινάω ιστορίες μ' αυτή τη φράση), σε έπιανα και σε φιλούσα παντού ασταμάτητα. Μου άρεσε πάρα πολύ!"

Δημήτρης: "Καλά. Σ'αφήνω να με φιλάς όσο θέλεις."

μετά από περίπου 89 φιλιά σε όλο το κεφάλι συμπληρώνει γελώντας…

Δημήτρης: "Και στην κοιλιά!!"


---------------------

Του έχω μάθει πως να ανεβαίνει στο καρεκλάκι του, να παίρνει ποτήρι και να βάζει νερό από την ειδική βρύση με το φίλτρο.

Είμαι στο δωμάτιό του και τον περιμένω να έρθει:

Εγώ: "Δημήτρη έλα!"
Δημήτρης: "Θα πιω νερό κι έρχομαι!"

Εγώ: "Θέλεις να σου βάλω εγώ;"

Δημήτρης: "Όχι, θα βάλω μόνος μου - αφού είμαι άντρας!"

---------------------

Ακούγοντας και βλέποντας με τη μαμά του τον ημιτελικό της Eurovision, μετά το τραγούδι του Αλκαίου, λέει:
"Μπαμπά, αυτό το τραγούδι μοιάζει με το τραγούδι του Καραγκιόζη"

και μετά σήκωνε τα χέρια ψηλά και χόρευε και τραγουδούσε:
"Όλα θα τ'αλλάξω ... όλα θα τ’αλλάξω..."

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

Ατάκες Δημήτρη (Άνοιξη 2010) - Part 1

Ας δούμε μερικές Ατάκες του Δημήτρης τις τελευταίες μέρες.

Στο δρόμο με το αυτοκινήτο, οδηγούσε η Σόνια και πίσω καθόταν ο Δημήτρης και κάποια στιγμή της λέει:
Δημήτρης: "Μαμά οδηγάς πάρα πολύ ωραία"
Σόνια: "Ευχαριστώ αγόρι μου."
Δημήτρης: "Ναι αλλά όχι τόόόσο ωραία."
Σόνια: :S

-----------------------

Σήμερα το πρωί 5 λεπτά αφού ξύπνησε:
"Άμπρα κατάμπρα να φύγει το Φθινόπωρο και να έρθει η Άνοιξη!"

"Ελάτε να τραγουδήσουμε το τραγούδι του καλοκαιριού: Καλοκαιριάάά-κι, Ναιαιαια! Καλοκαιριάάά-κι. Καλοκαιριάάά-κι, Ναιαιαιαι! Καλοκαιριάάάκι!"

χαχαχαχαχα "καλοκαιριάκι" - πολύ αστείο μου ακούγεται.
-----------------------

Σάββατο μεσημέρι πάω στο σπίτι της μαμάς μου. Είναι ο Δημήτρης εκεί και παίζει με ένα κοριτσάκι, τη Ζήνα. Το ξέρω το κοριτσάκι αλλά έχω πάνω από χρόνο να το δω οπότε μεγάλωσε και άλλαξε. Μόλις με βλέπει ο Δημήτρης φωνάζει:

"Μπαμπά μπαμπά είναι η Ζήνα εδώ!"

βγαίνοντας στο μπαλκόνι που έπαιζαν τους βλέπω μαζί και λέω:
"Δημήτρη θα μου τη γνωρίσεις;"

Και τότε ο Δημήτρης κάθεται δίπλα της και εκτείνοντας το δεξί του χέρι με την παλάμη ανοιχτή προς τα πάνω δείχνει τη Ζήνα και λέει:
"Μπαμπά, από δω η Ζήνα"

(Ξέρει από δικτύωση ο άτιμος)
-----------------------

Μια μέρα του μάθαινα συνθήματα του ΠΑΟΚ και σε κάποια φάση σταματάει και μου λέει:

"Μπαμπά κουράστηκα να είμαι ΠΑΟΚ. Μπορώ να είμαι ΑΡΗΣ;"
και συνεχίζει τραγουδώντας:
"Άρη, Άρη εσύ είσαι το καμάρι
Άρη Άρη ομάδα ξακουστή
κι όποιος έρθει αντίπαλος με σένα
πρέπει πρώτα καλά να το σκεφτεί."

Μου φαίνεται θα τον σκοτώσω τον θείο Χάρη και τη γιαγιά Στέλλα.

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

Οι Καρχαρίες Μας


Ο γιος μου μεγάλωσε και άρχισε να εκφράζει τις εικόνες που έχει στο μυαλό του με όμορφα σχέδια στο χαρτί.

Αυτοί είναι 2 χαρχαρίες [=καρχαρίες] που ζωγράφισε σήμερα το απόγευμα. Προσέξτε στον μπλε χαρχαρία το καπέλο. Του έβαλε και καπέλο.

Σήμερα είχαμε και μερικές ωραίες ατάκες. Το απόγευμα ενώ ετοιμαζόμουν για να βγούμε βόλτα ήρθε στην κρεβατοκάμαρα και άρχισε να χοροπηδάει στο κρεβάτι. Ξαφνικά σταματάει και κοιτάει το πάπλωμα που ήταν άνω κάτω.
Λέει: "Μπαμπά να σας φτιάξω το κρεβάτι;"
Και αφού το έφτιαξε είπε: "Εντάξει, τώρα είναι τακτοποιπημένο [τακτοποιημένο]"

Μετά τον ντύνω και του βάζω μπουφάν και κασκόλ και μου λέει:
"Μπαμπά σαν κοτόπουλο με έντυσες"

:D

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Ναι μπαμπά, καταλαβαίνω!

Πήγα να πάρω τον Δημήτρη από τον παιδικό χθες και είχε ένα σημάδι από χτύπημα κάτω από το μάτι του. Ρώτησα τη δασκάλα και μου είπε ότι "τράκαρε" με ένα άλλο παιδάκι επειδή έτρεχαν μέσα στον παιδικό.

Στο δρόμο για το σπίτι έκανα ένα σύντομο κήρυγμα για το ότι δεν τρέχουμε στο σχολείο γιατί είναι επικίνδυνο κλπ κλπ και του λέω, "Εντάξει Δημήτρη; Δε θα τρέχεις στο σχολείο. Καλά;"

....
....
....

Καμία απάντηση.

"Δημήτρη εντάξει; Δε θα τρέχεις άλλο, ναι;"

....
....

Καμία απάντηση.

"Δημήτρη εντάξει;"

"Ναι μπαμπά, καταλαβαίνω, εντάξει!"

Κάγκελο ο μπαμπάς!


Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009

Το Πρώτο Μας Ποίημα

Μεγάλωσε το παιδί μας και στον παιδικό του έδωσαν και ποίημα να πει για τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Είμαι πολύ περήφανος για το παιδί μου που μεγαλώνει και γίνεται από μωρό-παιδάκι...


"Με καμάρι περπατώ
Δε φοβάμαι τον εχθρό
Το τουφέκι θα κρατώ
Τον εχθρό θα κυνηγώ"

Κυριακή 23 Αυγούστου 2009

Ηρεμία

Το Σάββατο το απόγευμα (22/8/09) θα πηγαίναμε για BBQ στο σπίτι των γονιών μου. Την ώρα που ετοιμαζόμασταν ο Δημήτρης ήταν σε υπερένταση και δε συμπεριφερόταν σωστά. Αν συνέχιζε μ' αυτή τη συμπεριφορά δε θα περνούσαμε καλά στο BBQ.

Όταν συμπεριφερόταν έτσι τον βάζαμε στην "τιμωρία". Στο βάθος του χολ, είχαμε ένα καρεκλάκι και τον πηγαίναμε στο "καρεκλάκι της τιμωρίας" για τόσα λεπτά όσα τα χρόνια του. (πχ 3 χρονών = 3 λεπτά). Και του λέγαμε ότι θα καθίσει εκεί για 3 λεπτά, να σκεφτεί αυτό που έκανε. Μετά από 3 λεπτά πηγαίναμε, ζητούσαμε συγνώμη ο ένας στον άλλο, αγκαλίτσα φιλάκι και όλα καλά.

Αλλά δε μου άρεσε να τον βάζω "τιμωρία". Δε μου ακουγόταν σωστό, οπότε επινόησα μία άλλη λέξη. Θα μου πείτε είναι το ίδιο...χμμ και να και όχι. Πλέον τον βάζουμε στο "καρεκλάκι της ηρεμίας". Όταν δηλαδή τον πιάνουν τα τρελά του και δεν ηρεμεί του λέω "Δημήτρη θέλω να κάτσεις στο καρεκλάκι της ηρεμίας. Όταν ηρεμήσεις θα έρθεις μόνος σου. Δε σε βάζω τιμωρία. Σε βάζω εδώ για να ηρεμήσεις. Όταν νιώσεις ήρεμος θα βγεις μόνος σου και θα έρθεις μέσα να παίξουμε ξανά."

Μετά από λίγο μου φωνάζει από μέσα "Μπαμπά ηρέμησα, να βγω;"

Αν μετά από λίγο αρχίσει πάλι να τρελαίνεται τότε ξαναμπαίνει στην "ηρεμία" αλλά με προειδοποίηση ότι την επόμενη φορά θα μπει για 3,5 λεπτά τιμωρία.

Οπότε έτσι έχουμε γλιτώσει από την τιμωρία. Συνήθως 1 φορά στο "καρεκλάκι της ηρεμίας" αρκεί. Έτσι δε χρειάζεται να μαλώνουμε ούτε να μας θυμώνει επειδή τον τιμωρούμε. Τον βάζουμε λίγο στην άκρη (κάτι σαν time out) για να ηρεμήσει και όταν νιώσει έτοιμος να έρθει μόνος του πίσω.

Έτσι λοιπόν, το Σάββατο πριν φύγουμε τον έβαλα στην ηρεμία και ενώ του έλεγα ότι όταν ηρεμήσει να βγει μόνος του, έσκυψε κάτω το κεφάλι, άρχισε να δακρύζει και είπε με παράπονο: "Μπαμπά στεναχωριέμαι" (περιττό να σας πω ότι μου ράγισε την καρδιά)

Τον αγκάλιασα και χαϊδεύοντάς του την πλάτη του είπα, μη στεναχωριέσαι αγόρι μου, δε σε βάζω τιμωρία. Σ' αγαπάμε πολύ. Όταν ηρεμήσεις έλα μέσα μαζί μας.

Πάντως τα παιδιά είναι οι καλύτεροι πωλητές. Είτε με την γκρίνια, με το κλάμα, με τις γλύκες ή με τις τύψεις έχουν τον τρόπο τους να κάνουν αυτό που θέλουν (τις περισσότερες φορές - όχι πάντα), αρκεί βέβαια να μην έχουν μπαμπά που ασχολείται με τις πωλήσεις :P

Σάββατο 1 Αυγούστου 2009

Θα κάνω βουτιές κολλητέ

Καθόμαστε στο σαλόνι. Εγώ στον ένα καναπέ και ο Δημήτρης με τη Σόνια στον άλλο.

Δημήτρης: Μαμά, πήγαινε να κάτσεις με τον μπαμπά.
Σόνια: Γιατί Δημήτρη; Δε θέλω.
Δημήτρης: Μα πήγαινε, αφού είναι ο αγαπημένος σου!

...λίγο αργότερα (και αφού είχε 'διώξει' τη μαμά του από τον καναπέ)

Δημήτρης: Θα ρίξω κάτω όλα τα μασκιλάρια. (μαξιλάρια)
Εγώ: Γιατί Δημήτρη θα ρίξεις κάτω τα μαξιλάρια;
Δημήτρης: Για να κάνω βουτιές, κολλητέ! Μπαμπά, σε είπα κολλητέ!



Πήγαμε στα Jumbo χθες το πρωί και είχε πάρα πολύ ζέστη όταν βγήκαμε έξω από το μαγαζί.
Δημήτρης: Μπαμπά έχει πολύ ζέστη, δεν μπορώ να αναπνεύσω...
Εγώ: Το ξέρω παιδί μου...
Δημήτρης: Να, για δες...τώρα που ρουφάω δυνατά μπορώ να αναπνεύσω!


...και στο δρόμο του γυρισμού για το Κιλκίς, είχα δυνατά τη μουστική στο αμάξι και μου λέει:
- Μπαμπά χαμήλωσε τη μουσική! Θα σπάσουν τα τύμπανά μου (:O)

και λίγο αργότερα, ενώ τραγουδούσα...
- Μπαμπά μην τραγουδάς! Θα σε γράψει ο τροχονόμος!

Προσπαθώ να σκεφτώ ποιος στο σπίτι μας μιλάει πολύ και ποιος σχολιάζει ό,τι κάνει...χμμμμ :-D

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

"Μου φαίνεται να βρέξει"

Είχαμε βγει βόλτα και ήταν ώρα να γυρίσουμε σπίτι, οπότε μπαίνοντας στο αυτοκίνητο λέει ο Δημήτρης κοιτώντας τον ουρανό: "Μου φαίνεται να βρέξει" ("θα" βρέξει εννοούσε)

Άρχισα να γελάω και μου λέει η Σόνια γιατί γελάς; Τί είπε;
Λέω "Μου φαίνεται θα βρέξει."

Και πετάγεται από πίσω ο Δημήτρης: "Κι εσένα σου φαίνεται;"

χαχαχα

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

Δεκατρία και μισό

Στο γραφείο μου έχω μια ζυγαριά. Μπαίνει χθες ο Δημήτρης ξαφνικά μέσα και τρέχει στη ζυγαριά. Του λέω:

Εγώ: "Επ, τι κάνεις εκεί;"
Δημήτρης: "Κάτσε, περίμενο λίγο..."
Εγώ: "Τί είναι αγόρι μου;"
Δημήτρης: "Μπαμπά δες πόσο είμαι..."
Εγώ: "Πόσο Δημήτρη;"
Δημήτρης: "Δεκατρία και μισό"

Νωρίς νωρίς έμαθε να διαβάζει αριθμούς το παιδί μου...

btw...τελικά ήταν 14,5 κιλά.

1 λεπτό αργότερα:

Μαμά: Δημήτρη θα σου κάνω κρεμούλα να φας. Τι κρεμούλα θέλεις;
Δημήτρης: Κρεμούλα ΑΕ (από το Μπαμπούλας ΑΕ της Pixar)
Μαμά: :S

χαχαχαχα....